هر سال با نزديك شدن به هفته معلم، بازار وعده وعيدهاي ميلياردي گرم شود. چنين سياستي نه تنها به بلندتر شدن ديوار بياعتمادي ميان معلمان و مسئولان دامن ميزند، بلكه با توجه به تكراري بودن آن، اعتبار خويش را نزد ساير اقشار مردم نيز از دست داده است. مردم نيز اينك همچون معلمان ميپرسند اگر اين وعدهها حقيقت دارد چرا اين چاه «ويل» هيچگاه پر نميشود؟ صرفنظر از اين كه مطالبات جامعه معلمي كشور به مطالبات مادي و ريالي ختم نميشود و تشكلهاي صنفي بارها و بارها در بيانيهها و تجمعات خويش اهم خواستههاي صنفي خود را بيان داشتهاند، ضرورت دارد همكاران ارجمند به آگاه سازي ساير اقشار در خصوص مطالبات جامعه فرهنگيان همت گماشته و مانع از تفرقي گردند كه ديگراني آروزيش را دارند.
ما معلمان استان كردستان نيز همچون ساير معلمان كشور معتقديم كه در كشوري با امكانات بسيار و سرمايههاي ملي هنگفت، نگاه به آموزش و پرورش همچون اولويت اول، اختصاص بودجهاي متناسب را ميطلبد كه در واقع سرمايهگذاري بلند مدت ملي و اجتماعي است و نتايج مثبت آن در توسعه پايدار اين مرز و بوم خود را مينماياند. اينكه حقوق و مزاياي ما تناسبي با خدمت و رسالت ما در جامعه ندارد حقيقتي آشكار است كه محصول آن پرداختن معلمان به مشاغل غيرتخصصي و عدم اهتمام آنان به امر آموزش و در نتيجه بازتوليد دور باطل توسعهنيافتگي در كشور است. لذا اگر اولين و رساترين صداي اعتراضي فرهنگيان مربوط به مشكلات اقتصادي و تنگناهاي معيشتي آنان است، ناشي از اين واقعيت است كه قدم اول براي حفظ و ارتقاي شأن معلم در جامعه، پرداختن فارغ از دغدغه و نگراني معيشتي و اقتصادي معلمان به امر آموزش و تدريس است. در كشوري كه ميانگين بازده مفيد كاركنان دولت در روز براساس آمار رسمي تنها 54 دقيقه است، معلمان با حداقل با 4 روز كار در هفته، دستكم روزانه 200 دقيقه تدريس كرده و بازده مفيد دارند كه با ميزان فعاليت ساير كاركنان قابل قياس نيست. طنز تلخ اين كه در چنين شرايطي حقوق معلمان را متناسب با ميزان كار آنان اعلام ميكنند كه علتي نميتواند داشته باشد جز تجاهلالعارف.
نوشته شده در دوشنبه نهم اردیبهشت 1387ساعت 16:55 توسط ندای معلمان بجنورد
|
